مردم توی وبلاگستان خل شدن. هر جا می رم می رم می بینم پته ی یکی رو ریختن رو آب. چه خبره بابا؟ جالب اینجاس که در عین حال هم همه به آزادی بیان معتقدن. بعد یکی یه چیزی می گه همه می ریزن سرش. دیوونه خونه س

!چه کلاسی می ذاشت لامصب این پسره

باید پارو نزد وا داد باید دل رو به دریا داد خودش می بردت هر جا دلش خواست، به هر جا برد بدون ساحل همون جاست

...

آقا جان گوش ندین! آی جوونا اینا که میان این چیزا رو می گن گوش ندین بهشون. عاقبتتون می شه من ها.... هر غلطی می کنیم این مهمونی تموم نمی شه. از کت و کول هم افتادیم از بس پارو زدیم

حالیتونه؟

He Is Writing A Poem For ME

می دونی؟ این حسه که بدونی هست مهمه. ممکنه هفته ای یه بار هم از اون جامعه ی آکادمیک دل نکنه که بشه دیدش، اما اون حسه که باشه، همه چیز حله. اینکه دلت ثانیه به ثانیه براش تنگ تر می شه و این تنگ شدنش بیشتر چنگ می زنه به قلبت اما به جای شاکی شدن فقط لبخند روی لبات پر رنگ تر می شه. چون اطمینان داری به بودنش ... به خواسته شدن خودت

این روزا از اون روزاس که هر آن ممکنه دانشگاه خودمونو به مقصد دانشگاه اونا ترک کنم. چقدر عاشقم این روزا. چقدر؟